پیل اندر خانــــــــــــــــــــــــــه‌ی تاریک بود عرضـــــــــــــــــه را آورده بودندش هنود
از برای دیـــــــــــــــــــــــدنش مردم بسی اندر آن ظلمـــــت همی‌شد هر کسی
دیدنش با چـــــــــــــشم چون ممکن نبود اندر آن تاریکـــــــــــــیش کف می‌بسود
آن یــــــــــــــــکی را کف به خرطوم اوفتاد گفت همچــــــــــون ناودانست این نهاد
آن یکی را دســـــــــــت بر گوشش رسید آن برو چــــــــــــــــون بادبیزن شد پدید
آن یــــــــــــــکی را کف چو بر پایش بسود گفت شــــــــــکل پیل دیدم چون عمود
آن یکی بر پــــــــــــــــشت او بنهاد دست گفت خود این پیل چــون تختی بدست
همچنین هـــــــــر یک به جزوی که رسید فهم آن می‌کــــــــــرد هر جا می‌شنید
از نظــــــــــــــــــرگه گفتشان شد مختلف آن یکــــــــــــی دالش لقب داد این الف
در کــــــــــــــف هر کس اگر شمعی بدی اختـــــــــــلاف از گفتشان بیرون شدی
چشم حس همچون کف دستست و بس نیست کــــف را بر همه‌ی او دست‌رس
چشـــــــــــــــم دریا دیگــرست و کف دگر کف بــــــــــــــــــــهل وز دیده‌ی دریا نگر
جنبش کفـــــــــــــــــــها ز دریا روز و شب کف همــــــــــــــی‌بینی و دریا نه عجب
ما چو کشــــــــــــــــــتیها بهم بر می‌زنیم تیره‌چشـــــــــــــــمیم و در آب روشنیم
ای تو در کـــــــــــــشتی تن رفته به خواب آب را دیـــــــــــــــــــــــدی نگر در آب آب
آب را آبیـــــــــــــــــــــــست کو می‌راندش روح را روحیســــــــــت کو می‌خواندش
موسی و عیـــــــــــــــسی کجا بد کفتاب کــــــــــــــــشت موجودات را می‌داد آب
آدم و حوا کــــــــــــــــــــــــــجا بد آن زمان که خدا افکـــــــــــــــند این زه در کمان
این سخن هم ناقـــــــص است و ابترست آن سخن که نیست ناقص آن سرست
گر بــــــــــــــگوید زان بلـــــــــــــغزد پای تو ور نگــــــــــوید هیـــــچ از آن ای وای تو